«Η Λήμνος θέλει να ζήσει και θα ζήσει»

«Στο πόδι» οι κάτοικοι του νησιού για την εγκατάλειψη

Με σύνθημα «Η Λήμνος θελει να ζήσει και θα ζήσει», οι κάτοικοι του νησιού πραγματοποίησαν σήμερα μεγάλη συγκέντρωση στο χώρο μπροστά στο λιμάνι, με αίτημα «να μπει ξανά η Λήμνος στο χάρτη της Ελλάδας».

Όπως αναφέρει το limnosreport.gr, μαθητές, φοιτητές, έμποροι, ταξιτζήδες, υπάλληλοι, στελέχη όλων των παρατάξεων, αιρετοί και μη, γιατροί, δάσκαλοι, καθηγητές ακόμα και κληρικοί συγκεντρωθήκαν στο λιμάνι για να ενώσουν τις φωνές τους σε μια κοινή κραυγή. «Αφήστε την Λήμνο υπάρξει». Συγκεντρώθηκαν για να βροντοφωνάξουν πώς ζούνε άνθρωποι σε αυτό το νησί.

Οι κάτοικοι της Λήμνου απαιτούν:
• Κανένα κλείσιμο/υποβάθμιση υπηρεσίας ζωτικής σημασίας.
• Καμιά συγχώνευση ή διασύνδεση, αλλά ΑΥΤΟΤΕΛΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ Λήμνου με επαρκείς μόνιμες οργανικές θέσεις προσωπικού.

Σύμη-το πολύχρωμο πετράδι των Δωδεκανήσων

Η Σύμη είναι το όγδοο σε μέγεθος ελληνικό νησί του συμπλέγματος των Δωδεκανήσων. Η ομορφιά της ξεχωριστή!! 

Νησί ορεινό, πετρώδες, άγονο και άνυδρο. Ψηλότερο βουνό είναι η Βίγλα (550 μ.) που σχεδόν χωρίζει το νησί στο βόρειο και νότιο εκ των οποίων το βόρειο είναι χαμηλότερο και περισσότερο καλλιεργήσιμο.

  Διαθέτει ελάχιστα πεδινά και υψίπεδα. Στα ορεινά, όμως, υπάρχει εκπληκτική βλάστηση. 

Το φυσικό της λιμάνι είναι ο Γιαλός,  πέριξ του οποίου είναι κτισμένη η πόλη αμφιθεατρικά. Το άνω τμήμα της πόλης, το λεγόμενο Χωριό, είναι κτισμένο επί της πλαγιάς του όρους Βίγλα. Η Καλή Στράτα με περισσότερα από 500 φαρδιά πέτρινα σκαλοπάτια οδηγεί από το Γιαλό στην Άνω Σύμη. 

Τις ακτές της Σύμης στολίζουν πλήθος από κόλπους, όρμους, ακρωτήρια και μικρούς λιμένες. Κυριότεροι όρμοι είναι ο  Νημποριός, ο Άγιος Αιμιλιανός, ο Άγιος Βασίλης και ο όρμος της Νανούς. Εκτός από το Γιαλό, που είναι ο κυρίως λιμένας με εξαίρετο αγκυροβόλιο, υπάρχει και το λιμάνι του Πεδιού και του Πανορμίτη. 

H Ελληνοκαμάρα της Κάσου

Η Κάσος βρίσκεται στα νότια Δωδεκάνησα, μεταξύ Καρπάθου και του ανατολικού άκρου της Κρήτης (Κάβο Σίδερο).

Το σπήλαιο Ελληνοκαμάρα εντοπίζεται στη γενικότερη περιοχή του χωριού Αγ. Μαρίνα, περίπου 1200 μ. δυτικά του δημοτικού δρόμου προς τις θέσεις Παραϊσι και Αγιασμάκι μετά την εκκλησία του Αγ. Φανουρίου και σε υψόμετρο 125 μ. από την επιφάνεια της θάλασσας. 


Στην Ελληνοκαμάρα φτάνει κανείς από ένα ήπια ανηφορικό πλακοστρωμένο μονοπάτι μήκους περίπου 300 μ. Το σπήλαιο έχει ένα μεγάλο φυσικό άνοιγμα με όψη στον Βορρά, το οποίο έχει φραγεί στην αρχαιότητα με μία μνημειακή τοιχοδομή.

Στον αρχαιολογικό χώρο που αποτελείται από τρεις (3) αναβαθμούς, κατά την ανασκαφική έρευνα, βρέθηκαν λαξεύματα στο φυσικό βράχο που σχηματίζουν χώρους όπου γινόταν επεξεργασία πηλού που χρησιμοποιήθηκε για το μερικό στρώσιμο του δαπέδου του εσωτερικού χώρου και ίσως για την επισκευή μεγάλων αγγείων. Αποκαλύφθηκαν επίσης δύο δεξαμενές το δάπεδο των οποίων είναι στρωμένο με εγκάρσια κομμένα βότσαλα και τοποθετημένα μέσα σε υδραυλικό μείγμα.

ΘΥΜΑΙΝΑ: ΞΕΧΑΣΜΕΝΗ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ

Κάπου ανάμεσα στη Σάμο και την Ικαρία βρίσκεται ένα μικρό νησάκι με το όνομα Θύμαινα. Ίσως να μην έχετε ακούσει ποτέ γι’ αυτό ή το μόνο που μπορεί να σας θυμίζει το όνομά του είναι οι παραβιάσεις των τούρκικων αεροσκαφών που είχαν γίνει το Μάιο του 2002. Στους τουριστικούς οδηγούς που αναζητήσαμε αναφέρεται ως «ένας μικρός επίγειος παράδεισος». Για ένα τουρίστα ίσως αυτό να ισχύει, άλλωστε οι περαστικοί βλέπουν όλα τα τοπία που επισκέπτονται μαγικά εκτός από τον τόπο διαμονής τους, όμως για ένα «ξένο» που θα θέλει να κατοικήσει εκεί, άγνωστος μεταξύ αγνώστων, η άποψη του για το νησί μπορεί να αλλάξει απ’ τη μια μέρα στην άλλη από τη στιγμή που θα μάθει το κρυμμένο μυστικό του νησιού. Ενα μυστικό από αυτά που μαθαίνεις θέλοντας και μη, αφού σε μια κλειστή κοινωνία όπως η Θύμαινα με μόλις 150 κατοίκους, ένα μυστικό που ξέρει ένας το ξέρουν όλοι κι όταν το ξέρουν όλοι τους αφορά άμεσα. Ετσι ο «μικρός επίγειος παράδεισος» μετατρέπεται σε κόλαση κι οι φυσικές ομορφιές συναντούν τις αφύσικες μορφές των κατοίκων που ξέρουν να κρύβουν καλά τα μυστικά τους.

Η Πανέμορφη Μήλος και η Ιστορία της

Το όνομα της Μήλου προέρχεται από την προελληνική λέξη "βήλος", που μεταγενέστερα εξελίχτηκε στο αρχαιολογικό "μήλος" που σήμαινε πρόβατο. Ως πρώτοι κάτοικοι του νησιού θεωρούνται οι Κάρες ή οι Φοίνικες.

Αρχικά, η Μήλος και η Κίμωλος αποτελούσαν ένα νησί αλλά αργότερα ύστερα από ένα ισχυρό σεισμό το νησί χωρίστηκε στα δύο.
Kατά την αρχαιότητα, γνώρισε μεγάλη ακμή λόγω του ορυκτού της πλούτου...

Οι ανασκαφές έχουν δείξει ότι κατοικήθηκε ήδη από τη νεολιθική εποχή (7000 π.X.) και σύντομα πλούτισε περισσότερο από τα γειτονικά της νησιά χάρη στον οψιδιανό λίθο, ένα μαύρο ηφαιστειακό πέτρωμα που χρησιμοποιούσαν οι Mήλιοι στα όπλα και τα εργαλεία τους.

Το NEWS 247 στην άγονη γραμμή της Ελλάδας: "Θα έπρεπε να μας πληρώνουν κι όχι να μας διώχνουν", λένε οι κάτοικοι

Τα ξεχασμένα μας νησιά που θυμήθηκε η Τρόικα. Από την απουσία ιατρού έως την έλλειψη στοιχειώδους μεταφορικού μέσου, ποια είναι τα προβλήματα των λιγοστών κατοίκων, στις "Θερμοπύλες" της Ελλάδας. Τι απαντούν οι ίδιοι στα περί εκκένωσης, τι ζητούν από την κυβέρνηση

 

Λίγες ημέρες μετά την διαρροή της πληροφορίας - ή φήμης - ότι η Τρόικα ζήτησε από την κυβέρνηση την εκκένωση των ελληνικών νησιών με λιγότερους από 150 κατοίκους, το NEWS 247 φέρνει στην επιφάνεια τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι αυτών των, ξεχασμένων από την ίδια τους την πατρίδα, νησιών.

Πιπέρι: Ένα μικρό νησί των Σποράδων

Θέση: Ανατολικά από τη Κυρά Παναγιά και τα Γιούρα.

Έκταση: 7 τ.χλμ

Ψηλότερη κορυφή: 352μ.

Το νησί Πιπέρι και η θαλάσσια περιοχή γύρω του αποτελούν τον πυρήνα του Εθνικού Θαλάσσιου Πάρκου. Ταυτόχρονα είναι και το πλέον δυσπρόσιτο νησί εφόσον δεν έχει κανένα προστατευμένο όρμο για να πλησιάσει καϊκι. Απόκρημνα βράχια κατεβαίνουν κάθετα στη θάλασσα απ'όλες τις μεριές του.Το βραχονήσι αυτό έχει έκταση 7 τ.χλμ. και ύψος κορυφών από 274 μέχρι 352μ. Συστάδες από πεύκα και μερικές μοναχικές βελανιδιές φυτρώνουν στο έδαφος του.

Στο μοναστήρι της Ζωοδόχου Πηγής του νησιού ζούσαν κάποτε μοναχοί του Αγίου Όρους, που όμως το έχουν εγκαταλείψει εδώ και πολλά χρόνια. Εκεί μόνασε και ο σκοπελίτης λόγιος του 18ου αιώνα Κεσάριος Δαπόντες (1713-1784) ένας από τους πιο αξιόλογους συγγραφείς της εποχής του ο οποίος είχε δημιουργήσει πολύ μεγάλη βιβλιοθήκη με παλιά βιβλία και χειρόγραφα γραμμένα σε δερμάτινες περγαμηνές και χαρτί. Πολύ μεγάλο μέρος αυτού του θησαυρού εκλάπησαν από κάποιο φιλόλογο από την Κύμη.

Η εκκλησία είναι καλοχτισμένη, το τέμπλο της παλιό και εκεί υπάρχει η εικόνα της Παναγίας που έχει καταπληκτική ζωντάνια.